Historie

In de jaren twintig van de vorige eeuw was er in Nederland een sterke scheiding tussen katholieken en de protestanten. De katholieken in Den Haag waren ruim bedeeld met een ziekenhuis aan het Westeinde, maar De ’s-Gravenhaagsche Diakonesseninrichting (later Bronovo), was niet groot genoeg om alle prostestants-christelijke patiënten van dienst zijn. In die tijd was het nauwelijks denkbaar om protestantse patiënten te verplegen in een rooms-katholiek ziekenhuis. Daarom begon de Scheveningse huisarts Schut in 1927 met het inzamelen van gelden om voor Scheveningers een eigen protestants ziekenhuis op te richten. Na twintig jaren voorbereidingen kon het Nebo Ziekenhuis in 1947 haar deuren openen.

Begin jaren zeventig kregen alle Nederlandse ziekenhuizen te maken met forse bezuinigingen. In Den Haag leidde dit tot overleg tussen Bronovo en Nebo over het samenvoegen van de twee organisaties. Zij kwamen overeen samen een centraal ziekenhuis te exploiteren op het terrein van Bronovo en om het Nebo Ziekenhuis om te vormen tot verpleeghuis voor chronisch zieken. Bronovo en Nebo fuseerden in 1972 in de Stichting Bronovo-Nebo.

Na tientallen jaren gevestigd te zijn geweest aan de Scheveningseweg heeft Verpleeghuis Nebo sinds 2003 een nieuw onderkomen aan het Floris Arntzeniusplein.